1980

Geçen hafta arkadaşımın playlistinden aldım bu şarkıyı. En yakın arkadaşımla Ankara sokaklarında gezip tozarken beraber söylemiştik bunu, çok iyi hatırlıyorum. Bir yandan acı verir, bir yandan özgürlüğü anlatır bana her zaman. Gitme derim, ama bir yandan da aptal bir gülümseme yerleşir yüzüme. Aslında şarkının adından da anlaşılabilceği üzere, farklı şeyler anlatır bu dizeleri yazan, içinde iki çeşit ateş vardır. Ve bu şarkıyla ikisini de haykırır dışarı. Çünkü elinden başka bir şey gelmiyordur. Gitme der, gitme, dönülmeyeceğini biliyordur çünkü, bir kere kaçıp giden birinin, ne zaman geri geldiği görülmüştür ki... Özler, unutamaz ama dönmez... Dönse bile anlatamayacağı bir duyguyla aklı gittiği yerde kalır, geri gitmek ister, sevdiklerine kavuşmuştur halbuki... Sonra kalbi ikiye bölünür, biri aklının kaldığı yerde, biri de bedeninin bulunduğu... Ben, hep bir gün çekip gideceğimi düşünmüşümdür. Yer önemli değil, uzak, farklı bir yer. Dün gece düşündüm, gitsem ben, gitmeden bir gece önce, bütün arkadaşlarımı toplasam bir yere ve doyasıya eğlensek. Gözlerimin içine baksa hepsi... Giderken anlaşılır ya insanın kıymeti, öyle işte, varsa söylecekleri bir bir anlatsalar hepsini. Sonra açsalar bu şarkıyı, hep beraber söylesek, akşam sebepsiz ağladığım gibi ağlasam yine, sarılsalar bana, ben de onların kıymetini anlasam... Ama yine de gitsem... Ben, hep bir gün çekip gideceğimi düşünmüşümdür. Gideceğim bir gün, arkamda kimleri bırakacağım bilmeden, kimlerin aklında kalacağım bilmeden, kimlerin içinde söylenmemiş sözler bırakacağım bilmeden... ama gideceğim. Üzülmeden, üzmeden... Sessiz sakin değil, herkesi ayağa kaldırarak, beraber eğlenerek, gözyaşıyla değil, kahkahalarla... Ve geri döneceğim bir gün, ama aklım orada kalacak, dönmek isteyeceğim, ama bu sefer cesaret edemeyeceğim, yine de çok özleyeceğim... Sonra ikiye bölünecek sol tarafımdaki... Açıp bu şarkıyı dinleyeceğim o gün... Gidişimin, dönüşümün, yaşamamın şerefine...

1980