Sıkılıyorum öyle böyle değil, gerçekten sıkılıyorum. Gitme zamanım geldi yine sanırım. Ama bu sefer nereye? Bu sefer kaçış yolu yok gibi görünüyor. Haziran bitip o sınav geçene kadar paşa paşa oturacağım ve çalışacağım. Yapacak başka bir şey yok. Hem de o kadar çok çalışacağım ki, o sınavı hakkımla geçip, iyi bir puan alacağım. Heh işte o gün diyeceğim hadi gitme zamanı diye. İçim rahat gidebileceğim sonra, kimseyi telaş içinde bırakmadan. Ama çok var daha...
Ben en iyisi bir kaçamak yapayım. Ne zaman yapsam... Kar yağacak ya şimdi, yani şimdi dediğim de en az 1 ayı vardır onun. Ya da yok mu o kadar, yarın Aralığın ilk günüymüş baktım da şimdi. Zaman hızlı, geçmez diye söylenip duruyoruz ama bir şeyleri yetiştirememekten de hep şikayetçi oluyoruz. Hep böyleyiz zaten. Neyse nerede kalmıştım? Kaçamak lazım bana. Kar yağsın yavaş yavaş ortalıktan kalkmaya başlasın, ilkbahar pencerelerden göz kırpmaya başlasın işte o zaman, yaklaşık 4 ay var bunların olmasına. Sonra ben arkadaşlarımın yanına kaçayım. Bir iki gün fazla değil. Kafamı dağıtayım güzelce, sonra geri dönüp kaldığım tempoya devam edeyim adam akıllı. Sonra da daha çok çalışıp ilk söylediğim şeyleri gerçekleştirme yolunda kesin adımlar atayım.
Planlar şimdilik bunlar. Ne kadar kolay şunu yapacağım bunu yapacağım demek, hep burada kalacakmış gibi davranıyoruz. Gençken aklımıza gelmiyor aslında yarın sabah uyanamama ihtimalimiz olduğu. Kızıyoruz, bağırıyoruz, kalp kırıyoruz, naz yapıyoruz, erteliyoruz her şeyi ve hepsini telafi edecek zamanımız olduğuna kendimizi inandırarak devam ediyoruz hayatımıza.
Yaşayamıyoruz her şeyi olması gerektiği gibi, hak ettiğimiz gibi. Hayatımıza yeterince önem vermiyoruz. Kendimizi önemsemiyoruz, başkalarını önemsemiyoruz. Dışarıda akıp giden bir kaos var ve biz o kaosa ayak uydurabilmek için çırpınıp duruyoruz, ne yazık...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder