Kadar

Mutlu olma duygusu neden genlerimizde yok? Kalıcıklıktan bahsediyorum.

Bu duyguyu hissetmek için hep bir neden mi aramalı insan?

Sabah kalktığımızda yüzümüzde nedensiz bir gülümseme olamaz mı?

Ya da sokakta yürürken tanımadığımız birine gülümseyip selam veremez miyiz?

Hep bir nedeni mi olmalı?

Değerini anlayalım diye mi acaba?

Ya da nedeni olunca daha mı kolay her şey?

Mesela cama vuran güneş
Çimlerin kokusu
Çocukların sesleri
Karşı komşunun balkonundaki çiçek
Bir erkeğin elindeki bir demet gül
Bir kızın mesaj okuduktan sonra yüzündeki ifade
Otobüse yetişen öğrencinin gözlerindeki gururu
Taze ekmek kokusu
Balıkçıların önündeki kediler
Çikolata yiyen bir çocuk
Sahilde koşan bir köpek
Gözlüklerini çıkarıp güneşe bakan bir kadının gözlerini ovalaması
Bir bebeğin metroda etrafına gülüp durması
Bir çocuğun annesine bitmek tükenmek bilmeyen sorular sorması
Kulaklığın birini çıkardığında aynı şarkının yanından geçen arabada çalması
Caddede karşıdan karşıya geçen yaşlı teyzelerin heyecanı
Sıcak bir günde klimalı bir kafeye girmenin verdiği rahatlık
Bakkala gittiğinde çok uzun zamandır yenilmeyen bir şeyin fark edilip alınması
Denizdeki martılar
Balkon demirlerinden ayaklarını sarkıtmış kitap okuyan bir genç kız
Onu karşı pencerenin arkasındaki tülden izleyen delikanlı
Hayal kurarken dünyayla bağlarını koparmış iş adamı
Bütün simitlerini erkenden satıp bitiren simitçi
Dedesiyle balık tutmaya giden kovayı taşıyan küçük çocuk
Elektrikler kesildiğinde aynı odada toplanıp mum ışında oturan bir aile
Bayramda çalan ziller
Hastanelerin doğum katlarındaki kapılarda asılı pembe mavi süsler

Bu kadar.
Daha da fazlası kadar.