Kendime bir anlam veremiyorum artık, çok çabuk vazgeçiyorum herşeyden, bugün konuştuk gözlerinin içine baktım, omzumu tuttu, ellerimiz birbirine değdi sürekli, ve anladığım kadarıyla rahatsız olmadı bundan, iki alt yazıma bakacak olursak, şu an sevinçten havalara uçmam gerekiyor ama ayaklarım yerde, aynı şekilde mantığım da.
Heyecanlanmadım, o bana dokunduğu an evet şu an bana dokunuyor diye düşündüm ama mutluluktan ya da sevinçten başım da dönmedi, çünkü bana uygun olduğunu düşünmüyorum artık, ben tam da vazgeçmişken sanki o yakınlaşmaya başladı bana, bakalım önümüzdeki günler bize ne getirecek ama kararlıyım ne isteyip istemediğimi çok iyi biliyorum artık, umudum var, ama onun üzerinden değil, hayata tutunma, vazgeçmeme umudum var. Ve ben iyiyim. İşin ilginç yanıysa kendimi teselli filan da etmiyorum böyle şeyler söyleyerek, ben gerçekten iyiyim. Neden olmadı, neden benimle değil, neden bana bakmadı, neden konuşmadı derdim hep, şimdiyse benimle konuşuyor, bana bakıyor, gülümsüyor, dokunuyor ama tüm bunların benim üzerimde yaratması gereken his şu anda yok. Ve gelecek gibi de görünmüyor.
Peki ne olacak şimdi? Yeni birini mi bekliyor hayatım? Yoksa olanlarla yetinecek mi yine?
Bilmiyorum.
Zaman...
Coldplay & Oasis - Live Forever LiamMartin21
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder