derlermiş...
İnsan yaşayınca anlıyor söylenilenlerin aslında ne kadar doğru olduğunu, boşa söylenmediğini,
tecrübenin kişiyi ne kadar olgunlaştırdığını...
Şimdi yanında olsaydım belki çok farklı olurdu her şey, yine yolunu gözlerdim, göreceğim günlerin hesabını yapıp ona göre giyinirdim, çaktırmadan bakmaya çalışırdım, göz göze gelince bakışlarımı kaçırır deli gibi atan kalbimi sakinleştirmeye çalışırdım, boş parmağına bakıp gülümserdim belki...
Ama yanında değilim, geçen gün aldığım haberden sonra çok mutlu olmuştum evet, ama ertesi gün uyandım, dışarı çıktım, okula gittim, yurda dönene kadar aklıma bile gelmedi...
Ta ki aldığım haberi hatırlayana kadar, kendi duygularımı sorguladım sonra, acaba olması gerektiği gibi hissetmiyor muyum ben...
Sevgi dediğim şey, bu değil miymiş yoksa? Aşk konusunu açmıyorum bile...
Onu görmediğim, yanında olmadığım her an, onun özlemini içimde taşımam gerekmiyor mu, baktığım her şeyde onu görmem, her şarkıyı ona adamam gerekmiyor mu?
Demek ki sevgi değil benimkisi, başka bir şey, ne olduğunu bilmediğim, sadece onu görünce akla gelen, içi ürperten, kalbi hızlandıran bir şey...
O yokken bana onu hatırlatmayan bir şey...
Ama akla geldiğinde deli gibi heyecanlandıran bir şey...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder