18 Şub 2012

İkili İlişkiler

Sevmediğim, sevemediğim insanlarla aynı ortamda bulunmak, aynı havayı solumak, günde en az 5 kere yüzlerini görmek zorunda kalmak, konuşmalarını dinlemek... o kadar zor ki.
Ne bileyim alışamıyorum bir türlü, her hareketleri, her söyledikleri, tavırları, yemek yiyişleri, su içişleri, yürüyüşleri, oturuşları, el sıkışları, bakışları her şeyleri o kadar çok rahatsız ediyor ki...
Hem de hiçbir neden yokken, bana karşı bir yanlışları olmamışken, ama ne yapayım, takıyorum sanırım kafama, sonra büyütüp duruyorum. Kendime de kızıyorum bir yandan, sen kimsin ki insanları bu derece eleştirebiliyorsun diye, ama her an gözümün önünde olunca böyle oluyor.

Mesela bir insanla konuşurken ya da en azından aynı ortamda dururken, iki kişi arası bir mesafe vardır ya hani, bir kuralı yoktur ama bilirsin nerede durman gerektiğini, gözünle ayarlamayı yaparsın bir şekilde. İşte bu mesafeyi korumayan/koruyamayan insanlar beni çıl-dır-tı-yor. Git öteye kardeşim, sapık mısın manyak mısın demek geliyor içimden, deliriyorum ya, kendi kendimi yiyorum. Lütfen siz siz olun, anlayış gösterin biraz, böyle bir mesafe var evet hayali olsa da var, ne kadar tanısanız da tanımasanız da, karşınızdaki insan sizin alanınıza girmediği sürece siz de o alana saygı gösterin ne olur, mahremiyet bölgesi gibi bir şey benim için, o derece önem veriyorum. Eminim böyle düşünen de sadece ben değilimdir. Saygı, birazcık saygı...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Suskunluğun Sustuğu An

Konuşmak. Şu an tek istediğim tanımadığım biriyle saatlerce konuşmak. Konu buluruz çok da önemli değil. Uzun zamandır sadece dinliyorum. ...