Bugün iki kez, benim hakkımda konuşan ya da benimle ilgili bir şeylere yorum yapan birilerini yakaladım. Tam da biri diğerine söylerken, diğerinin başını hafifçe belli etmeden çevirip bakmaya çalıştığı anda yakaladım. Kaçırdım gözlerimi ki aslında bunu yapması gereken oydu. Ve iki olayda da tanımadığım kişiler söz konusuydu. Hatta ikinci olaydaki kişiler, bir süre sonra gelip önce karşıma oturup yüzüme bakmaya çalıştı, daha sonra da güneş vuruyor gel şöyle oturalım deyip yanıma ilişiverdiler.
Ne kadar çok seviyoruz başkaları hakkında konuşmayı değil mi?
İkinci olayın kahramanları hazır yanıma oturmuşken bir şeyler söylesem mi diye çok geçirdim içimden, mesela : 'Başkalarının arkasından konuşmak çok ayıpmış biliyor musunuz ama hakkında konuştuğunuz kişiye söyleyince affedilebiliyormuşsunuz hadi söyleyin bakalım aklınızdan geçenleri...' Bunu söylesem yüzleri ne hale gelirdi acaba ? Ne hissederlerdi, utanç mı yoksa laubalilik mi?
Ben olsam utanır yerin dibine geçerdim, gerçi onlar da öyle bir tip yoktu ama neyse... Ne kadar kolay böyle konuşmak, keşke sorgulamak da bu kadar kolay olsa...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder