Ben yine susuyorum, her zamanki gibi. Özlüyorum çünkü. Koparamıyorum içimden. Etrafta arıyorum. Televizyona bakıyorum. Kitaplarda bulmaya çalışıyorum. Ama olmuyor tabi. Yok o. Ama ben yine de çok özlüyorum. Ve hiçbir şey yapmıyorum içimde kopan fırtınaya rağmen. Çevremdekiler mi? Onların en fazla görebileceği şey bir rüzgardan ötesi olamaz. İzin vermem beni görmelerine. Neler olup bittiğini anlamalarına. İçimde yaşar içimde bitiririm her şeyi kimsenin haberi olmadan. İşte bu lanet olası bir mantık ve ben.
Hepsi bu.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder