Anılar

Lise güzel bir şey, lise arkadaşlıkları ise hayatınız boyunca asla yaşayamayacağınız güzellikte,
çok özlemişim ben, boş boş ortalarda dolaşmayı, şarkı mırıldanmaya başlayınca sana hemen eşlik eden birilerinin olmasını, saçma sapan şeylere gülmeyi, aynı duyguları yaşamayı, dünyanın merkezinde kendin olduğunu zannetmeyi, ufacık şeyleri kafaya takmayı, büyük dertlerin henüz başlamamış olmasını, defter kitaplara karalanan diyalogları, şarkı sözlerini, şiirleri, aptalca konuşabilmeyi... her şeyi...
Staj günümdü bugün, sınıftayım, dışarıdan bir kız bir erkek öğrenci beraber geldiler içeri, Halil Sezai söylüyorlar bağırarak, sonra Duman söylediler, koridora çıktılar sesleri yankılanıyor, yan yanalar, ahengi bozmamak için... böyle devam etti... Birbirlerine bakışları, aralarındaki sıcak arkadaşlık, dokunuşları, birbirlerine seslenişleri, küçük şakalaşmaları, birbirlerini korumaları, uyum içinde olmaları çok güzeldi, her şeyiyle çok güzel...
Geri dönmek istedim hayatımda ilk kez, hadi rolleri değişelim demek istedim, zamanında yaptığım tüm şikayetlere rağmen...
Özlüyor insan, yükü arttıkça, sorumluluk bilinci geliştikçe özlüyor o günleri, özgür olmayı...
 her ne kadar aksi iddia edilse de...