The web of the dream catcher is supposed to catch the bad dreams and allow the good dreams, and ones of importance, go through the web, down a feather and to the mind of the one of is sleeping.
28 Kas 2015
Yeni
Eskilere gittim yine, bugüne tutunmam gerektiğini bilsem de...
Ben yine giden oldum...
Geçen sene içinde hep söyledim, gitme zamanım geldi diye...
Nasıl yaparım dedim, 5 yıl olmaz burada dedim, boğuluyorum dedim, kendimi buraya bir türlü uyduramıyorum dedim...
O kadar çok şey söyledim ki...
İnanmadı kimse...
Daha çok var bekle dediler, tek yolunu sen de biliyorsun dediler, en az 3 yıl dediler, mümkün değil dediler, alışmaya çalış dediler...
Çok şey söylediler...
Ben ne yaptım peki?
Her zaman söylediğimi,
Kalmadım.
Gitmek istedim ve gittim.
Nasıl olduğu bazıları için çok önemliydi, ben sonuca baktım.
Bir buçuk yılda, ben buradan nasıl kurtulurum dediğim yerden arkama bile bakmadan eşyalarımı toplayıp çıkıp gittim...
Oradayken en çok hayatı özlemiştim, pencereden dışarı bakıp insanları görmeyi, canım sıkılınca yürüyüş yapmayı, arabaya atlayıp pedala bastıkça rüzgarı hissetmeyi, özgürlüğü...
En çok hayatı...
Evime yakın bir yere geldim. Eskiden sırf uçağa binmek için gittiğim yol kadar, evime yakın bir yer seçtim. Ve kabul edildim.
İnanılmaz bir şekilde 2015in Eylül ayında yeni evimdeydim. Yakın bir arkadaşımın yanında, evimizde. Küçük bir köy okulu yine. Bu seferki köy uzak. Olsun evim yakın. Çocuklar biraz şımarık. Olsun evim yakın. Yönetim şekli biraz farklı. Olsun evim yakın. Sadece 3 gün okuldayım. Olsun evim yakın...
Bir şey istedim geçen sene, öyle çok istemişim ki yine kabul oldu. Daha önce de demiştim, her şey tek tek önümü sunuluyor diye, korkuyorum demiştim.
Kaderini kendi mi belirler insan yoksa hazır mıdır? Hala bir fikrim yok. Ama oldu işte. Buradayım şimdi.
Hayat yine gel gitlerle dolu. Bu süre içinde, arkadaşlarımı özledim, evimi özledim, öğrencilerimi, o aptal ilçedeki küçük hayatımı, velilerimi, uçakla yolculuk yapmayı, kayseriye vardığımdaki heyecanı, tatilleri dört gözle beklemeleri, tanımadığım insanlara sığınmayı, ev arkadaşımı, onunla konuşabilmeyi, rahatça gülmeyi...
Karmaşa, bir türlü yerine oturtamadığım şeyler var. Bir türlü tamam artık oldu diyemediğim şeyler. İçimde hala gitme isteği...
Nereye ?
Ne zaman?
Nasıl ?
Kiminle ?
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
Suskunluğun Sustuğu An
Konuşmak. Şu an tek istediğim tanımadığım biriyle saatlerce konuşmak. Konu buluruz çok da önemli değil. Uzun zamandır sadece dinliyorum. ...
-
Yapmamam gerekiyor biliyorum ama ben galiba özledim... Mavi'ye bakmayı özledim... Gizlice seyretmeyi özledim... Salı ve perşembeleri özl...
-
Yazasım gelmiyor artık.. Özellikle yüzükten sonra... Bugün büyük ihtimalle son görüşümdü.. Evet gitsem bile bakmaya devam edicem bunun farkı...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder