14 Şub 2016

Sonra



Sonra sarıldın bana. Sanki doğduğun günden beri beni bekliyormuşsun da bir türlü ben gelmemişim gibi. Çok kızmışsın çok yalnızmışsın gibi.

Kolların belimde, başın boynumda, kalbin kalbimde.

Kaldık öyle. Belki dakikalar. Belki saatler. Belki aylar. Belki de saniyeler. Sarıldık. Hiç konuşmadan.

Söylenecek her şey biliniyordu zaten. Gerek yoktu sözcüklere. Kalbinin atışı anlatıyordu hepsini. Kalbimin atışı biliyordu seni.

Sarıldık. Bitti. Sarıldık ve bitti.

Hayat bitti. Geçmiş bitti. Gelecek bitti. Herkes bitti. Her şey bitti. Olmamış gibi. Yaşanmamış gibi.
Sanki kimse gelip gitmemiş gibi. Hissedilmemiş gibi. Aslında bir boşluk varmış da bunca yıldır şimdi dolmuş yerli yerine oturmuş gibi.

Sen gibi. Biz gibi.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Suskunluğun Sustuğu An

Konuşmak. Şu an tek istediğim tanımadığım biriyle saatlerce konuşmak. Konu buluruz çok da önemli değil. Uzun zamandır sadece dinliyorum. ...