CUMARTESİ

Sevgi. Bulana kadar anlamıyor insan neyin ne olduğunu. Özlemini çekse de tam olarak bir yere koyamıyor aklında.

Bugün çok alakasız bir şekilde bir fotoğrafta gördüm sevgiyi. İki insanın birbirine inanılmaz derecede güzel bakışını. Aşkı, yaşanmışlıkları, anıları, güzelliği.

Kıskandım. Ve hayatımda ilk defa birini bu kadar kıskandığım için de sinirden ağladım.
Bu güne kadar hayat istediğim her şeyi vermişti bana ama tek bir şey kalmıştı geriye bir türlü alamadığım, mutluluk...

O mutluluğu görünce, hem de tek bir resimde, ona sahip olamadığım için üzüldüm ilk defa.
Hayatta birinin elini tutup, hiç bırakmamaya söz vermek, o kişiye güvenmek, koşulsuz her sözünün arkasında durmak, zorluklara beraber kafa tutmak... Bunları insanların gözünde görebilmek...
Ve bir diğer yandan bu duyguları hiç yaşamamış olmak, elini tutup tamam diyebileceğin, senin için yaparım diyebileceğin hiç kimsenin olmaması...

Bir yerlerden yakalıyor hayat, bazen aileden, bazen işten, paradan, evden bazen de en can alıcı yerden...
Ben de ona denk geldim şu koca insan yığını arasında....