Kendimi insanlardan soyutlamaya fena halde alışmış durumdayım. Ama bu rahatsızlık seviyesine gelmiş de haberim yok, az önce otururken farkettim. İç sesim yine atağa geçmiş, konuşup duruyor.
Bu durumu durduramıyorum bazen, konudan konuya atlıyor, hayatımdaki insanlar arasında gidip geliyor, olmadık zamanlarda olmadık yerlere sürüklüyor beni.
Yemekteyiz, oturuyoruz, herkes hayatlarından birşeyler paylaşıyor, bir çok konu açılıyor, kapanıyor, gülünüp geçiliyor. Ben? Ben de konuşuyorum, ama bir dakika, ben aslında ağzımı bile açmıyorum, iç ses devrede, konuşulan konular hakkında yorum yapıyor, aklıma birşey geliyor, dudaklarımı açmadan, o kendi kendine konuyu gündeme getiriyor, kendi kendine konuşuyor, işi sonlandırıyor, ve susuyor. Ben susuyorum.
Arkadaşlarımla oturuyorum, bir sunum için fikirler buluyoruz, herkes aklına gelen herşeyi ortaya döküyor, saçma olsun olmasın, herşeyi. Benim beynimse 1000 tane şey buluyor kendi kendine, sonra tek tek elemeye başlıyor onları, ama benim ses çıkmıyor, sonra en makul olanını seçiyor arasından, sağolsun bu sefer ses tellerime doğru yolluyor onları bir şekilde, ve sonunda söylüyorum olması gerektiğini.
Birileri kalabalık ortamlarda birşeyler gösteriyor, gösterdiği şeyi, beğeniyorum ya da nefret ediyorum ama ağzımdan bir kelime çıkmıyor, kendi kendime gülümsüyorum sonra.
Kafede oturuyoruz, etrafta bir sürü insan var, eleştiriyorum, beynim acayip hızlı çalışıyor, hepsine bir yorumu var, eleştiriyor, düzeltiyor, daha iyilerini kombinliyor. Sonra konuyu kapatıyor. Karşımdakiler aklımdan neler geçtiğini bilmiyor bile.
Çok sık yapıyorum bunu. İnsanlar bana birşey sormadıktan, ya da ben birşey söylemek zorunda kalmadıktan sonra, konuşmak istemiyorum, laf kalabalığı, kelime israfı yapıyorum sanki. Nerede olduğunu ya da başını-sonunu hatırlamıyorum ama bir yerde duymuştum, dinlediğimiz, söylediğimiz herşey, ses olarak dışarı çıkan ve yeryüzüne salınan herşey, bir yerlerde asılı kalıyormuş güya. Güya dedim, ciddiye almaya gerek yok. Heralde bilinçaltıma fazla işledim ben bu olayı, bir gün gelip de, bütün söylediğim şeyler, başımdan aşağı dökülmesin diye mi uğraşıyorum nedir? :D:D
P.S. Şöyle bir düşündüm de yazdıklarımı, bir doktor filan okursa bana direk şizofreni teşhisi koyacak :D Korkmaya gerek yok, şizofren değilim, bilinçliyim, içimde yaşattığım ikinci bir kişi yok, ya da hayali bir iç ses arkadaşım, sadece konuşmayı sevmiyorum, içimden konuşup hallediyorum herşeyi kafamın içinde, çok kişinin bilmesine gerek kalmadan.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder